Στα τριάντα
2026-08-25
Τριάντα χρόνια
κι ένας δρόμος πίσω μου,
γεμάτος στροφές, σιωπές και φως.
Κάποια πράγματα έμειναν πίσω.
Όχι από λήθη, μα από επιλογή.
Βάρη που κάποτε έμοιαζαν αναπόσπαστα,
έγιναν σκιά και χάθηκαν στον δρόμο.
Κι όσα έμειναν, έμειναν σαν μικρές πέτρες
στις τσέπες του χρόνου
μαθήματα, στιγμές, λέξεις, άνθρωποι.
Ό,τι πέρασε άφησε κάτι.
Κι ό,τι έρχεται δεν ζητά ακόμη να το γνωρίζω.
Μια πόρτα μπορεί να ανοίξει σε έναν καινούργιο ορίζοντα,
ένα βιβλίο σε μια νέα αρχή,
ένα σπίτι σε μια άλλη μορφή ζωής.
Ίσως.
Γιατί το αύριο δεν χρειάζεται υποσχέσεις.
Μόνο χώρο.
Κι εγώ, στα τριάντα,
έχω μάθει πια να αφήνω χώρο.
Για όσα φεύγουν.
Για όσα μένουν.
Για όσα δεν έχουν έρθει ακόμη.
Κοιτάζω πίσω χωρίς να γυρίζω.
Κοιτάζω μπροστά χωρίς να βιάζομαι.
Και κάπου ανάμεσα στο χθες και στο αύριο, στέκομαι.
Τριάντα.
Μια ηλικία δεν είναι τέλος.
Είναι μια ακόμη σελίδα που περιμένει να γραφτεί.
By Jo K. 🤍