Νησί από φώς

Εδώ, ο άνεμος ξέρει να περνά ανάμεσα στις πέτρες χωρίς να τις μετακινεί.
Το φως ακουμπά τις πλαγιές και κατεβαίνει ως τη θάλασσα,

σαν κάτι παλιό, που δεν χρειάζεται όνομα.

Οι ελιές σιωπούν στον ήλιο. 

Στα κλαδιά τους κρατούνένα καλοκαίρι βαθύ,
μια σκιά, λίγη από τη μνήμη του τόπου.

Κι όταν βραδιάζει, ένα αστέρι ανάβει πάνω απ' τις κορφές και μοιάζει να θυμάται
όσα ο άνθρωπος ξεχνά.

μέχρι εκεί που ο ορίζοντας δεν ξεχωρίζει πια από τον ουρανό.

από αλάτι και άνεμο,

που δεν χρειάζεται να μιλήσει για να φανερώσει ποιο είναι.

By Jo K.