Κύματα στα βότσαλα
2026-08-21
Το νερό ανασαίνει αργά,
πάνω στα βότσαλα.
Μικρές πέτρες, σπασμένα κοχύλια, ίχνη από φύκια,
που ο ήλιος έχει ήδη στεγνώσει.
Πιο πέρα, η θάλασσα γίνεται ουρανός
κι ο ουρανός, κάτι που δεν χρειάζεται όνομα.
Στις άκρες του ορίζοντα, τα βουνά στέκονται σιωπηλά,
μισά μέσα στη γαλάζια ομίχλη, μισά μέσα στη μνήμη.
Κι εδώ, ανάμεσα στο αλάτι και στο φως,
ένα ύφασμα ριγμένο πάνω στη γη,
λευκό, και το χρώμα της ώριμης γης.
Όλα μοιάζουν να περιμένουν.
Ένα κύμα, Λίγο άνεμο ή κάποιον να θυμηθεί,
πως υπάρχουν τόποι που δεν χρειάζεται να τους πεις με το όνομά τους,
για να ξέρεις ότι σε έχουν ήδη πάρει κοντά τους.
By Jo K.