Φως στην σκιά
2025-06-14
(Αφιέρωμα σε όσους μένουν σιωπηλά δίπλα μας)
Δεν έρχονται.
Υπάρχουν.
Σαν την αυγή που δεν ζητά να την καλέσεις —
έρχεται μόνο για να σε ζεστάνει.
Μένουν.
Όταν τα φύλλα πέφτουν,
όταν οι λέξεις στερεύουν,
όταν εσύ
δεν ξέρεις αν είσαι ακόμα εσύ.
Δε ρωτούν,
μα καταλαβαίνουν.
Δε σε κρατούν,
μα σου στέκονται.
Δεν φορούν φτερά,
μα είναι άγγελοι από χώμα.
Έχουν μια αγάπη
που δεν λυγίζει στο χρόνο,
δεν ζητά ανταπόδοση,
δεν εξαρτάται από την ευκολία.
Μια αγάπη που δεν λέγεται,
μονάχα ζει.
Σαν ρίζα κάτω απ’ τη γη,
που δεν φαίνεται
μα κρατά το δέντρο όρθιο
στις καταιγίδες.
Εκείνοι
είναι ευχή που ειπώθηκε
πριν γεννηθείς.
Είναι προσευχή
που σε ακολουθεί χωρίς να την ξέρεις.
Είναι οι καθρέφτες
που δεν δείχνουν το είδωλό σου,
μα την ψυχή σου.
Μέσα σε έναν κόσμο που φεύγει,
εκείνοι μένουν.
Κι ίσως αυτό να είναι η αγιότητα:
Να μένεις
χωρίς να ζητάς.
Να αγαπάς
χωρίς να φαίνεσαι.
Ίσως τελικά,
οι πιο μεγάλες αγάπες
να μην κάνουν ποτέ βήμα μπροστά.
Να στέκονται λίγο πίσω,
εκεί όπου δεν φτάνει το φως της σκηνής,
μα γεννιέται το φως της ψυχής.
Και ίσως το θαύμα
να μην είναι αυτοί που σε σώζουν,
αλλά αυτοί που σε βλέπουν ολόκληρο
και μένουν.
Χωρίς να τους το ζητήσεις.
Χωρίς να περιμένουν να το δεις.
Χωρίς να φύγουν,
ακόμη κι όταν εσύ δεν είσαι πια εσύ.
By Jo K.